Zaloguj

Tajemnice bieszczadzkich roślin - wierzba

    • wierzba krucha

Zapraszam do spotkania z kartami publikacji „Tajemnice bieszczadzkich roślin” autorstwa Adama Szarego.

Autor pisze na wstępie "Nie chciałbym, aby ta książka była odebrana jako kolejny poradnik ziołolecznictwa, survivalu , a tym bardziej ezoteryki. Niech to skromne wspomnienie użytkowej wartości roślin stanowi raczej pretekst do emocjonalnego wejścia w przestrzeń każdej zielonej istoty. Może sam widok, dotyk i zapach wystarczy, by te zmysłowe doznania otwarły nam drzwi do zapomnianego świata ziół”.



Nie zastanawiamy się , mijając po drodze drzewa, kwiaty – nad ich nazwami, zastosowaniem. Ale czasem warto ciut, choć mieć pojęcia, czym są i były te zielone istnienia.


Dziś przedstawię Wam: Wierzbę Iwa (Salix caprea)



Wędrując polami, drogami, zaroślami spotykamy ją bardzo często.

Właśnie teraz na początku wiosny, a u schyłku zimy następuje jej kwitnienie. Widzimy tzw. „kotki” – przed rozkwitnięciem otoczone siwo-białym futerkiem włosków – to przysadki, chroniące kwiaty przed mrozem. Bazie męskie 2-3 cm długie, gęsto kwiatowe, żeńskie – podłużne – do 4 cm.

Zastosowanie wierzby w kuchni.

W Polsce wierzby traktuje się, jako niejadalne, choć na Dalekim Wschodzie jadano kiszone liście wierzb. U Prasłowian bywały bazie połykane, zwłaszcza przez młodzieńców –miały prawdopodobnie magiczny związek z płodnością.


W aptece.

Wśród składników kory wierzbowej jest salicyna. Naturalna aspiryna (silne działanie przeciwzapalne i przeciwgorączkowe). Stosuje się również napar z kwiatów (bazie) – zalewając łyżkę baź szklanką wrzątku i podając z miodem na przeziębienia – działa napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie i przeciwzapalnie.

Inne zastosowanie wierzby

Najpowszechniej wykorzystywanie wierzb jest w koszykarstwie.


W kulturze.

Nazwa Salix pochodzi z łacińskiego (salire) i oznacza skakać. Stąd w kulturze starożytnych Żydów wierzba była symbolem szybkiego namnażania się narodu, a jej gałązki zanoszono na ołtarz z błaganiem o płodność i życie.

Odmiana wierzby płaczącej – kojarzy się nam z szopenowska melancholią i smutną tęsknotą.

Na ziemiach słowiańskich była uznawana za siedlisko rusałek (a potem diabła).


W dawnej Polsce na ziemiach wschodnich był zwyczaj uderzania się wierzbową palmą po powrocie z cerkwi, przekazując w ten sposób jej życiodajną siłę.

Poświęconą palmę przez cały rok przechowywano z szacunkiem za ikoną. Zabezpieczano się w ten sposób przed pożarem, gradem i chorobami.

Wierzby to ulubiony również temat poetów. Np. Adam Mickiewicz w Panu Tadeuszu-„ I zielone przy drogach wierzby i topole, co pierwej, jako płaczki przy grobowym dole…”


W poezji motyw wierzby został utrwalony w kategorii smutku i nostalgii.

Wędrując – wypatrujmy wierzb. To nieodłączny motyw naszego polskiego krajobrazu.



Opracowanie na podstawie książki Adama Szarego – Tajemnice bieszczadzkich roślin” – Lidia Tul-Chmielewska







FUNDUSZE EUROPEJSKIE – DLA ROZWOJU INNOWACYJNEJ GOSPODARKI
Projekt „Stworzenie internetowego serwisu automatycznej konfiguracji przez turystów autorskiego, indywidualnego pobytu turystycznego w regionie bieszczadzkim www.mojebieszczady.com” współfinansowany przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego